Białaczka Plazmowa (PCL)

Białaczka plazmatyczna (PCL) jest rzadkim schorzeniem, które występuje u wszystkich ras i we wszystkich lokalizacjach geograficznych. Pacjenci mogą prezentować szereg oznak i objawów często obserwowanych w przypadku szpiczaka mnogiego. Zastosowanie nowych terapii ma na celu poprawę bardzo złego rokowania choroby i ogólnie niskiego przetrwanie oceniać.

Co to jest białaczka plazmowa?

białaczka plazmatyczna jest formą szpiczaka mnogiego charakteryzuje się wysokim poziomem zdegenerowanych komórek plazmatycznych krążących we krwi obwodowej. PCL jest uważana za dyskrazję komórek plazmatycznych, zaburzenie genetyczne związane z nadmierną proliferacją komórek nowotworowych. Jest ogólnie związany z komórkami, takimi jak limfocyty B, które wydzielają do krwiobiegu białka lub fragmenty szpiczaka. Ta nieprawidłowa produkcja immunoglobulin szpiczaka może powodować poważne problemy zdrowotne, a w konsekwencji prowadzić do śmierci w prawie wszystkich przypadkach. W rzeczywistości PCL jest uważana za jedną z najbardziej agresywnych dyskrazji (1).

Podstawowy i wtórny PCL

PCL może prezentować się jako pierwotna lub wtórna i istnieją pewne wyraźne różnice między patologiami. Pierwotna PCL objawia się u pacjentów, którzy nigdy nie doświadczyli żadnego wcześniejszego rodzaju dyskrazji. Pacjenci wykazują wysokie stężenia krążących klonalnych komórek plazmatycznych w szpiku kostnym, co może prowadzić między innymi do niszczenia kości, anemii i niewydolności nerek. Większość pacjentów wykazuje również neuropatie obwodowe i hiperkalcemię.
Jeśli PCL wystąpi u pacjenta z wcześniejszą manifestacją szpiczaka mnogiego, uznaje się ją za wtórną. Ze względu na ulepszenia w ogromnej liczbie terapii stosowanych w leczeniu szpiczaka mnogiego, wielu pacjentów żyje wystarczająco długo, aby rozwinąć wtórną PCL. W większości przypadków wtórna PCL reprezentuje terminalną fazę choroby.

Co powoduje PCL?

CL jest spowodowany szeregiem nieprawidłowości genetycznych, w tym delecją chromosomu 13 i wynikającą z tego monosomią 13. Inne zdarzenia, takie jak mutacje i translokacje, mogą wywołać rozwijanie białka co prowadzi do syntezy zdegenerowanych komórek plazmatycznych. Zmiany w normalnym funkcjonowaniu p53, który działa jako supresor nowotworu, również często stwierdzano u pacjentów z PCL. Większość pacjentów ma również mutacje w chromosomie 1.

Zniechęcająca przyszłość

Niestety, tradycyjne techniki diagnostyczne stosowane w celu ustalenia, czy u pacjenta rozwija się PCL, są bolesne i inwazyjne. Aspiracja szpiku kostnego, biopsja i cytometria to tylko niektóre z powszechnie stosowanych metod. Oznacza to, że wczesna diagnoza jest często złożona, co wpływa na skuteczność terapii, które koncentrują się na odwróceniu lub zapobieganiu powikłaniom narządowym w celu przedłużenia przeżycia.

Pomimo niskiego wskaźnika powodzenia chemioterapia jest nadal szeroko stosowanym sposobem leczenia PCL. Jednak niektóre nowe środki wykazały lepsze wyniki. Różni pacjenci byli leczeni inhibitorami proteasomu, takimi jak: bortezomib, który wpływa lub blokuje część cyklu życiowego komórki i wywołuje apoptozę. Podawanie immunomodulatorów pojawiło się jako kolejna alternatywna terapia, ale pomimo jej skuteczności w szpiku kostnym, nadal budzi wątpliwości. U niektórych pacjentów leczonych talidomidem zaobserwowano również poprawę niektórych oznak i objawów związanych z pozaszpikowym stanem patologii. Co więcej, udowodniono, że terapia komórkami macierzystymi szpiku kostnego wydłuża całkowite przeżycie i dlatego jest szeroko stosowana jako terapia integralna.

Niemniej jednak oczywiste jest, że aktualnie dostępne techniki nie przyniosły wystarczająco istotnych zmian, aby radykalnie poprawić jakość życia pacjentów z PCL. Choroba jest trudna do zwalczenia. Nadal nie wiadomo, czy najbliższa przyszłość przyniesie więcej obiecujących terapii, które mogą poprawić złe rokowania dla pacjentów z tym zaburzeniem genetycznym.

Źródło:

1. Fernández de Larrea C, i wsp. BIAŁACZKA KOMÓRKOWA PLAZMA. Oświadczenie konsensusu dotyczące wymagań diagnostycznych, kryteriów odpowiedzi i zaleceń dotyczących leczenia opracowane przez Międzynarodową Grupę Roboczą ds. Szpiczaka (IMWG). Białaczka. Rękopis autora; dostępne w PMC 2014 Jul 28. Opublikowane w ostatecznej wersji zredagowanej jako: Białaczka. 2013 kwiecień; 27(4): 780-791. Opublikowano online 2012 listopada 21 r. doi: [10.1038/leu.2012.336]
2. Maszyna wirtualna Dos Santos, i wsp. Szpiczak mnogi i wtórna białaczka plazmatyczna. Rom J Morphol Embryol. 2016;57(2 Suplement):837-839.
3. Tiedemanna RE, i wsp. Aberracje genetyczne i przeżycie w białaczce plazmatycznej. Białaczka. Rękopis autora; dostępne w PMC 2014 16 stycznia.
   Opublikowane w ostatecznej wersji zredagowanej jako: Białaczka. 2008 maj; 22(5): 1044-1052. Opublikowano online 2008 stycznia 24 r. doi: [10.1038/leu.2008.4]
4. Lionetti M., i wsp. Spektrum molekularne mutacji TP53 w dyskrazjach komórek plazmatycznych przez sekwencjonowanie nowej generacji: włoskie badanie kohortowe i przegląd literatury. Oncotarget. 2016 kwietnia 19; 7(16): 21353–21361. Opublikowano online 2016 lutego 8 r. doi: [10.18632/oncotarget.7241]
5. Albarracín F, Fonseca R. Białaczka z komórek plazmatycznych. Rękopis autora krwi Rev.; dostępne w PKW 2014 30. Opublikowane w wersji ostatecznej jako: Blood Rev. 2011 May; 25(3): 107–112. Opublikowano online 2011 Luty 3. doi: [10.1016/j.blre.2011.01.005]
6. Musto P, i wsp. Skuteczność i bezpieczeństwo bortezomibu u pacjentów z białaczką plazmatyczną. Rak. 2007 czerwca 1;109(11):2285-90.
7. Sher T., i wsp. Białaczka z komórek plazmatycznych i inne agresywne nowotwory złośliwe z komórek plazmatycznych. Br J. Hematol. Rękopis autora; dostępne w PMC 2014 czerwca 4. Opublikowane w ostatecznej wersji zredagowanej jako: Br J Haematol. 2010 sierpień; 150(4): 418-427. doi: [10.1111/j.1365-2141.2010.08157.x]
8. Jelinek T, Kryukov F, Rihova L, Hajek R. Plazmowa białaczka komórkowa: od biologii do leczenia. Eur J Hematol. 2015 Lip;95(1):16-26. doi: 10.1111/ejh.12533. Epub 2015 16 marca